شاعران مسلمان ايرانی در اين ميان از آيات قرآن و احاديث دينی تأثيرات بسيار گرفته‌اند و اين تأثيرات را در شعر‌های خود آورده‌اند.

معمولا در بهاريه‌های فارسی، شاعر ابتدا به نعت و ستايش پروردگار و پيامبر می‌پردازد؛ بهاريه زير از مولانابا عنوان «شور‌گل» تأييد‌كننده اين موضوع است.

بهار آمد بهار آمد سلام آورد مستان را / از آن پيغمبر خوبان پيام آورد مستان را

زبان سوسن از ساقى كرامت هاى مستان گفت/ شنيد آن سرو از سوسن قيام آورد مستان را

ز اول باغ در مجلس نثار آورد آنگه نقل / چو ديد از لاله كوهى كه جام آورد مستان را

ز گريه ابر نيسانى* دم سرد زمستانى/ چه حيلت كرد كز پرده به دام آورد مستان را

"سقاهم ربهم"** خوردند و نام و ننگ گم كردند / چو آمد نامه ساقى چه نام آورد مستان را

درون مجمر دل ها سپند و عود می سوزد / كه سرماى فراق او زكام آورد مستان را

درآ در گلشن باقى برآ بر بام كان ساقى / ز پنهان خانه غيبى پيام آورد مستان را

چو خوبان حله پوشيدند درآ در باغ و پس بنگر/ كه ساقى هر چه دربايد تمام آورد مستان را

كه جان ها را بهار آورد و ما را روى يار آورد/ ببين كز جمله دولت ها كدام آورد مستان را

ز شمس‌الدين تبريزى به ناگه ساقى دولت / به جام خاص سلطانى مدام آورد مستان را

*ابرنيسانی: ابر ماه نيسان ( ماه هفتم از تقويم سريانی مطابق با فروردين وارديبهشت )

** اشاره به آيه "سقهم ربهم شراباً طهورا" (آيه 21 سوره انسان )